BİRİ İNSAN MI DEDİ?

   Biri insan mı dedi? Kelime kılavuzlarında nisyandan türemiş olduğu söylenen misliyle köküne sadık kalarak birçok şeyi unutturan kelime...Bütün anlamıyla maddeye bürünüp de birçok güzelliği yok eden , unutturan varlık ,insan!
   Hafızamı yokladığımda karşıma çıkan ; insanın kavram dizinleri arasında mahmur gözlerle attıkları bakışları oldu..
   Sahi neydi insanlık? Kaf dağının ardında olduğu varsayılan masalların dilden dile dolaşan bir kuş olan simurg gibi bir efsane miydi insanlık?
    Ya sevdalar, çocuklar, genç hayaller, bir dost eli, sıcak bir tebessüm neleri hatırlatıyordu bize ? Neydi tüm bunlar ? Neler uyandırırdı kalpte? Ulaşamadığımız yalnız muhabbetlerimize konu olmanın ötesine geçemeyen bir efsane olarak kalmıştı zannımca yaşamın güzellikleri...
    Sevmek sadece masallarda mıydı? Sadece derinlerden gelen kördüğüm aşklar suni aşklara mı dönüşmüştü acep?
    Nerde kalmıştı acep Dicle’de bir kurt kuzuyu kaparsa korkusundaki hücreleri titreten derin sorumluluk duygusu,  şimdilerde hiç görmediğimiz hakkaniyet?
    Acep çocuklar neşeyle gökyüzüne bakıp bulutlara hayallerinin en güzeli ile anlam mı yüklemeliydi yoksa gökyüzündeki anlamsız karartılara bakıp gözyaşı mı dökmeliydi?
    Felç olmuş hislerin yeniden dirilmesi için doğrudan yüreğine mi ateş düşmeliydi? Yaşamın karanlıkta bırakılan güzellikleriyle tanışmak için ne zaman bir yusufçuk kanat çırpacaktı güneşe doğru ?
    Bunlar ümitsizliğin ayak sesleri mi? Asla değil! Yüreklere bir serzeniş, yüreklilere bir sesleniş sadece. Zira güzel günler göreceğiz güneşli günler... İnsanın ve insana dair güzelliklerin teferruat sayılmadığı günler...

e posta : sidemnola@gmail.com