Ve ümit gelir
geçer penceremden sessizce
Derken
kirpiklerin gelir aklıma ,gözlerini kucaklamış her biri
Buruk bir
gülümseme iliştiriverir dudakların yüzüne
Oysa çok şey
biriktirmiştir kocaman yüreğin ,küçücük bedeninde
Derken buğulanmış
gözlerin gelir geçer içimden sessizce
Sonra bir damla
yaş süzülüverir yanaklarından usulca
Ve eşlik eder
kendisi gibi binlercesine
Ümit diyorum;
Sahi kimdi ümit?
Neydi ümit?
Çatlak bir
yumurta mı ,yoksa çürük bir elma mı?
Yok yok sende
renk bulurdu ümit ,sende anlam kazanırdı ,en çok sana yakışırdı..
Sakın onu
yitirme olur mu çocuk?
Şimdi telafisi
var mıdır bilmem;
Boş mermi
kovanlarından kuleler yapmanın
Kocaman
yüreğinde yeşerttiğin ümitlerin ardından el sallamanın
Silahlarla gece
gündüz demeden saklambaç oynamanın
Ama
olsun sen yine de gül çocuk,saklambaç oynamanın verdiği mutluluk da az değil
hani
Hangi arkadaşın
bu kadar oynadı seninle?
Her gün biri yok
oluveriyordu ortalıktan.
Sıkılmaya
başlamıştın hiç çıkmıyorlardı saklandıkları yerden .
Hem sahici bir
tank gördün fena mı?
Bu yaşında aile
reisi oldun üstelik unutma!
Sarı kazağına en
çok kırmızıyı yakıştırdıklarından hediye ettiler o kanı yüreğine inkar etme!
Ama sen yine de
ilerde bunları kimseye anlatma olur mu?
Telafisi var mıdır bilmem ama;
Bilirim zaman
alışmışlıkların ilacıdır.
Biraz daha
sabret çocuk ,
Biliyorum
yetişmen gereken bir ölüm var önünde ama ;
Zaman diyorum
biraz daha zaman geçsin hele
Olmazsa siper
ediveririz gülümsemeni öfkeye
Sahi çocuk!
Kurşun geçirir miydi gülümsemelerin?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder